ကၽြန္မခံစားေနရတဲ့ စိတ္ကေလးေတြကို ေရးထားတာပါ။ ဘာမွေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။စိတ္ထဲမွာ႐ွိေနတာေလးကို စာအျဖစ္ေျပာင္းလိုက္ရင္ အလိုလိုေျပသြားတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ေရးထားတာ။

အပိုင္း (၁)

ကၽြန္မတစ္စံုတစ္ခုကိုၾကည့္ေနတယ္.. တစ္စံုတစ္ခုကိုမွလည္းမျမင္ပါဘူး... ကၽြန္မ ျငိမ္ျငိမ္ေလးထိုင္ေနပါတယ္ ... ကၽြန္မျငိမ္သက္မေနပါဘူး... လူကျငိမ္ျပီး ႏွလံုးကမျငိမ္တဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳး တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလ ခံစားဖူးသလို တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလေတာ့လည္း သိခ်င္မွသိၾကမွာပါ... အခုေတာ့ ကၽြန္မ ခႏၶာတစ္ခုလံုးျငိမ္သက္ျပီး အရာအားလံုးကေတာ့ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲသလိုခံစားေနရပါတယ္... အသက္ပံုမွန္႐ႈေနရဲ႕နဲ႕ အသက္႐ႈမ၀တဲ့ ခံစားခ်က္ကေတာ္ေတာ္ေလးဆိုးပါတယ္...

အပိုင္း(၂)

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ထူးထူးျခားျခား အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားျပည့္စံုတဲ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕ ျမိဳ႕လည္ေခါင္မွာ ကၽြန္မအလုပ္လုပ္ပါတယ္။ သူမ်ားထက္ ျမင့္ျမင့္မွာေနရမယ့္ ကံပါလားေတာ့မသိ ကၽြန္မလုပ္ရတဲ့ ႐ံုးက ၁၀ လႊာမွာပါ။ တစ္႐ံုးလံုးကို မွန္ေတြနဲ႕ အျပည့္ကာထားတဲ့ ႐ံုးမွာေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္႐ႈသံလို႕လည္း သတ္မွတ္လို႕ရပါတယ္။ ႐ံုးကိုလာလည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေပါင္းေရာင္းရင္းတို႕အတြက္ ျမင္ကြင္းက အားရေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္။ သိပ္ကိုျပည့္စံုတဲ့႐ံုးကေလးပါ။ ႐ံုးထဲမွာ႐ွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြဟာ တကယ့္ကိုခင္မင္စရာေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မေတြ႕ဖူးသမွ် ႐ံုးေတြထဲမွာေတာ့ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အေလ့အထကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့အလုပ္ကေလးပါ။

အပိုင္း (၃)

ေလာကမွာ ဘယ္အရာမွအေကာင္းၾကီးပဲ မ႐ွိႏိုင္ဘူးမလား။ အေကာင္းအဆိုးေလးေတာ့႐ွိတာေပါ့ေလ။ မွတ္မွတ္ရရ ဒီေန႕ေပါ့ ႐ံုးမွာအဲကြန္းကလည္း မေကာင္းဘူး။ ၀တ္လာတာကလည္း ခပ္ထူထူျဖစ္ေနတယ္။ လံုခ်ည္ကလည္း ၀တ္ေလ့၀တ္ထနည္းတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္လံုခ်ည္စကပ္လို ျပင္၀တ္မရာမလိုတာေတြပဲ ၀တ္ျဖစ္တယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ ႐ိုး႐ိုးလံုခ်ည္ကလည္း ၀တ္လာမိတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးကို မြန္းက်ပ္၊ ေလကလည္း႐ႈလို႕မရ၊ တစ္ေနရာရာက္ို အားသြန္ခြန္စိုက္ ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေတြေပါက္လာတယ္။ သူမ်ားေတြၾကည့္လိုက္ေတာ့ အားလံုး ေအးေအးေဆးေဆး ကုိယ္တစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ေနေတာ့ ျငိမ္ျငိမ္ေလးပဲေနရတယ္။ ဒီေတာ့ ေတြးၾကည့္တယ္။ အသက္႐ႈသံခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေတြ အေၾကာင္းေပါ့။

အပိုင္း(၄)

ကၽြန္မက အၾကိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အသက္မ၀ေရဆာ ႐ႈရတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဘယ္လိုအကုသိုလ္ မ်ိဳးလည္းေတာ့ ကၽြန္မလည္းမသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္လမွာတစ္ၾကိမ္အျမဲတမ္းလိုလိုဖ်ားျခင္း ၊ ေသြးအားနည္းျခင္း ႏွလံုးအားနည္းျခင္းဆိုေသာ ေခါင္းစဥ္မ်ားျဖင့္ အျမဲလိုလို ပံုမွန္ေဆးေသာက္ေနရျခင္းဆိုတာေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားပါတယ္။ ဒီလိုမိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္႐ႈသံေတြက္ို ကၽြန္မမုန္းတယ္။ အျမဲလိုလိုမြန္းက်ပ္ ပိတ္ေလွာင္ေနတဲ့ ႏွလံုးခုန္သံေတြကိုလည္း မုန္းတယ္။

အပိုင္း(၅)

ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈမ႐ွိပဲ လြတ္လပ္မႈကိုေတာင့္တတာဟာ အရမ္းဆိုး႐ြားတဲ့အရာပါပဲ။ ကၽြန္မဘ၀မွာ ကၽြန္မကိုခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ့ အရာတစ္ခုမွမ႐ွိပါဘူး။ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္းဆိုတာ ကၽြန္မအမုန္းဆံုးအရာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ဆိုးတယ္... ဒီအသက္႐ႈသံၾကမ္းၾကမ္းေတြေၾကာင့္ေပါ့ တစ္ခါတစ္ခါ ဟိုးအေ၀းၾကီးကိုေျပးသြားခ်င္မိတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ဘယ္သူမွမ႐ွိတဲ့ေနရာေလးမွာ တိတ္တိတ္ေလးထိုင္ေနခ်င္တယ္... တစ္ခါတစ္ခါ ျမင္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေလးေတြနဲ႕ အသက္႐ႈခ်င္တယ္။ အဲလိုေလးေနရတာကိုက ဘ၀တစ္ခုျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေန႕လည္း ဒီလိုပါပဲ.... ကၽြန္မ ဟိုးအေ၀းၾကီးကိုသြားခ်င္တယ္....။