သက္မဲ့အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္လိုျဖစ္ခဲ့တာဘယ္ေလာက္ၾကာျမင့္ခဲ့ပါလိမ့္။
ဒီေန႕မွ စိတ္ေတြက ေလးေနသလိုလို… အမွတ္တမဲ့ ျပကၡဒိန္ကိုလွမ္းၾကည့္ျဖစ္တယ္….
ေမ(၃၁)

ကၽြန္မ.. တစ္ခုခုကို ေၾကာက္႐ြံေနမိသလိုလို..။ တစ္ခုခုကိုလဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္..။ ဒီရက္ဟာ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းမ်ားစြာထဲက ေတြ႕ဆံုျခင္းတစ္ရက္ျဖစ္တယ္..။ ႏႈတ္ခမ္းေတြဘာလို႕ ဒီေလာက္လႈပ္ေနရတာလဲ..။ တကယ္ဆို အခ်ိန္ေတြအမ်ားၾကီး ျဖတ္သန္းခဲ့ျပီးျပီ…။ ကၽြန္မ ဒီေလာက္မတူန္လႈပ္သင့္ပါဘူး။ တဆတ္ဆတ္တုန္လာတဲ့ မ်က္ခမ္းေတြထဲက မ်က္ရည္စေတြကိုၾကိဳျမင္ေနတယ္..။ ဒီေန႕အတြက္ ကၽြန္မေ႐ွာင္ပုန္းဖို႕ သင့္ေသးသလား။ ဘာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ဆိုင္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ေတြကစိုးတယ္… တစ္ခုခုေသခ်ာေနခဲ့တယ္။
******

တက္လာတဲ့ေျခလွမ္းတိုင္းမွာ ယိုင္နဲ႕ျခင္းေတြကိုအေဖာ္ျပဳျပီးေတာ့… ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေပ်ာက္ဆံုးေနမွန္းမသိေတာ့တဲ့….. ယံုၾကည္ျခင္းေတြကို ငတ္မြတ္လာတယ္…. ငါေတာ္ေတာ္ေမာတတ္ေနတယ္ ေကာင္မေလးရယ္။



ေလတစ္ခ်က္တိုက္လိုက္တိုင္း.. မိုးစက္ကေလးေတြ လြင့္လြင့္လာတယ္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေကြ႕ျပီးရင္… ညာဘက္အခန္းေပါ့။ သူမ… ထြက္မသြားပါနဲ႕ေတာ့။ ငါ့အသက္နဲ႕ထပ္တူလဲလွယ္ဖို႕ မင္းဆီကိုေရာက္လာခဲ့ျပီ…. အရိပ္ရယ္…. ဒီအၾကိမ္ေတာ့ အခြင့္အေရးေပးပါ….. ငါ့အလြမ္းေတြ…. ငါ့ကိုေလာင္ျမိဳက္ေနခဲ့တာ…. ဘယ္ဘက္ရင္အံုတစ္ခုလံုး.. ကၽြမ္းေနျပီ။



အေၾကာင္းေတြ အက်ိဳးေတြ ခြဲျခားျပီးမွ အေျဖတစ္ခုရမယ္ဆိုရင္ ဘာကိုမွမလိုခ်င္ေတာ့တာ အမွန္ပါ… မင္းႏႈတ္ခမ္းေတြ

ဟိုး…အရင္တစ္ခ်ိန္က ဘာကိုမွနားမလည္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ျပန္လိုခ်င္တယ္… ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေပါ့။

ဒီေန႕ သူမကိုေတြ႕ရမွျဖစ္မယ္။



တိုက္နံပါတ္ (၁၀၇) အခန္းနံပါတ္ (၁၃)



ငါ့မွာ တံခါး ၃ ခ်က္ေလာက္ေခါက္ဖို႕ အားေတြလိုေနသလား။ အရိပ္.. မင္း.. ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့စြမ္းေဆာင္ေပးစမ္းပါ… အရိပ္ကိုဖမ္းဖို႕ အရိပ္လိုေနတယ္..



အပိုင္း(၁)



ေလွကားတစ္ထစ္ခ်င္းဆီကို စည္းခ်က္မွန္မွန္တက္ေနတဲ့ ေျခသံတစ္စံုပါ။ တိုးလည္းမတိုး က်ယ္လဲမက်ယ္.. ဒီလိုေျခသံရဲ႕ ပိုင္႐ွင္က သူကလြဲျပီးဘယ္သူျဖစ္ဦးမွာလဲ။ သူက ေလွကားတက္ရင္ေတာင္ တစ္ထစ္ခ်င္းတက္တာကိုပဲ သေဘာက်သူ။ ကိုယ့္ေျခသံ ကိုယ္ၾကားျပီးမွ ေနာက္တစ္ထစ္တက္တယ္ဆိုတဲ့သူ။



တံခါးကိုခပ္ေျဖးေျဖးပဲ ေခါက္ေနတာပါ…သံုးခ်က္.. ဒါေပမယ့္ နားထဲမွာ က်ယ္ေလာင္လြန္းေနတယ္….

ဘုရား ဘုရား……

မသိစိတ္ဆိုတာေတြက အတိအက်သိေနတတ္တယ္ဆိုတာ မယံုမ႐ွိပါနဲ႕….

အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ေ၀းကြာေနရင္ေတာင္ ဒီေျခလွမ္းေတြကို ကၽြန္မေမ့ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး…..

တစ္ခုခုထူးဆန္းေနတယ္ဆိုတာ ထူးျခားမႈျဖစ္စဥ္ေတြရဲ႕ အစတစ္ခုျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ရဲ႕…. ဒါဟာ အိမ္မက္တစ္ခုမဟုတ္ေလာက္ဘူးေနာ္…



ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ မထားေတာ့ဘူးဆံုးျဖတ္ျပီးမွ… ဒီတစ္ၾကိမ္ဆိုတဲ့စကားတစ္လံုးကို အမိအရဆြဲျပီး…. စိတ္က အလိုလိုရင္ခုန္မိျပီးသား ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ကၽြန္မနားေတြကို မစြင့္ခ်င္ေတာ့ပါ။

ေျခသံကေတာ့ အလိုလိုျငိမ္လ်က္သားျဖစ္ေနတယ္။

ဒါဟာ…. သူ ကၽြန္မ အခန္းေ႐ွ႕ေရာက္ေနျပီဆိုတဲ့ အဓိပါယ္လား…. ကၽြန္မေခါင္းကိုခါရမ္းလိုက္တယ္… မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုထည့္ဖို႕ အလိုလိုသတိေပးျပီးသားျဖစ္ေနတယ္။

သူဟာ….သူဟာ…… သိပ္မာနၾကီးတတ္တဲ့ေယာက္်ားတစ္ေယာက္မဟုတ္လား……

ဒါဆို … ကၽြန္မကေကာ…..



ေဒါက္…ေဒါက္…ေဒါက္…

တံခါးျမည္သံတစ္ခုကို ၾကားေနလ်က္နဲ႕…. အမွန္တကယ္လား…. စိတ္ကူးယဥ္မႈလား…. ျပန္ေတြးေနရေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မမညံ့ဖ်င္းမွန္းအလိုလိုသိေနတယ္…. လူကေ႐ြ႕လို႕မရ…. သူ႕ကိုေတြ႕ခဲ့ရင္…..

ေျခေထာက္ေတြက အလိုလို ကုပ္လ်က္သားျဖစ္ေနတယ္… ကၽြန္မနဲနဲၾကိဳးစားျပီး ေ႐ြ႕လိုက္တယ္…..



ကၽြန္မဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ရမလဲ…. ၀မ္းသာအားရၾကိဳဆိုရေအာင္ ကၽြန္မ၀မ္းသာေနတာလား…. ဒါမွမဟုတ္…. ေနႏိုင္လိုက္တာဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းနဲ႕…… သူ႕ကိုအားရပါးရ ႐ိုက္ႏွက္ပစ္ရမလား…. တကယ္ေကာ… ကၽြန္မ.. သူ႕ကို႐ိုက္ခ်င္ေနခဲ့တာလား…..



တံခါးေခါက္သံက ဒုတိယအၾကိမ္ထြက္ေပၚလာသည္…. ကၽြန္မေတြေ၀ေနလို႕မရေတာ့ဘူးေနာ္… သူက လိုတာထက္ပိုျပီး စိတ္႐ွည္တတ္သူမဟုတ္ဘူး… ကၽြန္မနဲ႕ပတ္သက္ခဲ့ရင္ေပါ့ေလ….. အျခားေနရာေတြမွာေတာ့ သူက သိပ္စိတ္႐ွည္တတ္သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကၽြန္မစသိခဲ့တာပါပဲ.. ေျခလွမ္းေတြကိုတစ္လွမ္းျခင္း လွမ္းထြက္လာခဲ့သည္…. ကၽြန္မစိတ္အစံုသည္ လႈပ္႐ွားရလြန္းလို႕…..



တံခါးခ်ပ္ကို ဖ်ပ္ခနဲဖြင့္လိုက္သည္….



အပိုင္း(၂)



အို….. ကၽြန္မ ေယာင္ရမ္းျပီး ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ပိတ္လိုက္သည္။

လူသည္… အလိုလို…. အေ႐ွ႕ကိုတိုးေျပးလိုက္သည္။ သူဒီေလာက္ပိန္လွီေနဖို႕ မေကာင္းဘူး….။ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲ…. သူလည္း ကၽြန္မကို……….



ရည္႐ြယ္ထားေသာအရာမ်ားသည္…. ရည္႐ြယ္ထားသည့္အတိုင္း…. ဘယ္ေတာ့မွမျဖစ္တတ္ပါ။



ေမာင္…..

သူ႕ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုလံုးသည္ ကၽြန္မအေပၚသို႕ ျပိဳလဲက်လာသည္….

ေမာင္…. ကၽြန္မဒုတိယအၾကိမ္ေခၚလိုက္သည္။

ေမာင္သည္…. ဘာမွမေျပာပဲ…. ဆြံ႕အစြာ ျငိမ္သက္စြာ ကၽြန္မကိုၾကည့္ေနသည္ဟု ခံစားေနရသည္။

ကၽြန္မ အၾကိမ္ၾကိမ္ကိုင္လႈပ္လိုက္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းမွလည္း ကေယာင္ကတမ္းေရ႐ြတ္ေနမိသည္။

ေမာင္…. ေမာင္… ဘာမွမျဖစ္ဘူးေနာ္။ ဘာမွမျဖစ္ပါနဲ႕ေမာင္ရယ္…. ကၽြန္မေယာင္နစြာျဖင့္ ေမာင့္ခႏၶာကိုယ္ကို စမ္းေနမိသည္။ မဟုတ္ဘူး… ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ေမာင့္ကိုျပန္ေတြ႕ရမယ္လို႕ ကၽြန္မ တစ္ခါမွမေတြးခဲ့မိဘူး။

ေမာင္က မိန္းမတစ္ေယာက္ေၾကာင့္နဲ႕ေတာ့….

ေမာင္!!!



အၾကိမ္ၾကိမ္တင္ေပးခဲ့ျပီးတဲ့…. ေရပတ္အ၀တ္ေလးကို…. ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္တင္ခဲ့တယ္။ သတိေမ့ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးက အရမ္းျဖဴစင္မွန္းသိေပမယ့္.. အေရာင္ေတြနဲ႕ မ်က္ႏွာတစ္ခုကိုပဲ မက္ေမာေနမိတယ္။ ေမာင္… ကၽြန္မကိုအမွန္တကယ္ခ်စ္ခဲ့တယ္ေပါ့။ ယံုၾကည္ပါလို႕ေျပာစရာမလိုေအာင္ သက္ေသေတြက ျပည့္စံုေနတယ္။ ကၽြန္မက အလြန္ညံ့ဖ်င္းတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ပါပဲ ေမာင္ရယ္။ သံုးစားလို႕မရတဲ့ မာနေတြ.. အေကာင္အထည္ျပစရာမ႐ွိတဲ့ သံသယေတြနဲ႕ ေမာင့္ကိုခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့သူဟာ ကၽြန္မပဲျဖစ္မွာပါ။

ကၽြန္မကေကာ…. ေမာင့္ကို…။ ေမ့လို႕ရသူတစ္ေယာက္လည္းမဟုတ္ခဲ့။ မုန္းဖို႕စိတ္ကူးခဲ့သူလည္း မဟုတ္ခဲ့။ ဘယ္သူမွမထားႏိုင္တဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႕ခ်စ္ခဲ့တယ္… အခ်စ္ဆိုတာအားလံုးကို ေမာင္နဲ႕စတင္ျပီး ေမာင္နဲ႕အဆံုးသတ္ခဲ့တဲ့ မိန္းမပါကြာ..။ ဒါနဲ႕မ်ား ကၽြန္မဘယ္လိုစိတ္ေတြနဲ႕ ေမာင့္အနားက ထြက္ခဲ့ႏိုင္တာလည္း.. ဘယ္အရာေတြက တြန္းအားေပးခဲ့ပါသလဲ.. ဒီေလာက္ေတာင္ ခံႏိုင္ရည္႐ွိခဲ့တယ္တဲ့ေမာင္ရယ္..။ ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႕။ လိုက္လည္းမ႐ွာခဲ့ပါနဲ႕လား။ ပစ္ထားလိုက္စမ္းပါ။ ဘယ္ေလာက္ထိမွမၾကီးက်ယ္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႕မ်ား ..။



ေခါင္းမာျခင္း မဟုတ္မခံစိတ္႐ွိျခင္း အ႐ႈံးမေပးသည့္စိတ္ထားမ်ားသည္.. အခ်စ္ဆိုသည့္အရာကိုဖံုးကြယ္သြားႏိုင္သည့္ အခိုင္လံုးဆံုးအေၾကာင္းျပခ်က္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မေျပာခဲ့လွ်င္ လူအားလံုးက တျပိဳင္နက္ေခါင္းျငိမ့္ၾကလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မမထင္ပါ..။



တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ခ်စ္ခဲ့ၾကသည္… ေစ့ေစ့ၾကည့္တာေတာင္ မၾကိဳက္ဘူးကြာဆိုသည့္ ေမာင့္စကားသံကို ကၽြန္မအလိုလိုၾကားမိတယ္….. ႏႈတ္ခမ္းေတြက တိုင္ပင္စရာမလိုပဲ ျပံဳးေနမိတယ္…

ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အတြက္ ကိုယ့္စိတ္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ အေသးသိမ္မခံဖူးဆိုသည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ သူနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ ကၽြန္မမဟုတ္သည့္ အျခားမိန္းမတစ္ေယာက္၏ အမည္ကိုပင္မၾကားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သိမ္ဖ်င္းခဲ့သူျဖစ္သည္။



မခြဲမခြာႏိုင္စြာခ်စ္ႏိုင္ၾကသည္ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္လို႕ရႏိုင္ေလာက္သည္။ လက္ခ်င္းခိုင္ခိုင္တြဲထားရက္နဲ႕ ဘာေၾကာင့္ကၽြန္မတို႕ ေ၀းကြာ ခဲ့ရသလဲဟု ျပန္မေတြးေလာက္ေအာင္ပင္ ကၽြန္မေခါင္းမာခဲ့သည္။ ကၽြန္မမႏွစ္သက္ဘူးဟု တဖြဖြေျပာ၍ ကၽြန္မ အႏွစ္သက္ဆံုးေသာ အရာတစ္ခုမွာ ေမာင္သည္ ရင္ထဲမွာတေျမ့ေျမ့ နာက်င္ေအာင္ေျပာတတ္၍ ႏွစ္သက္ေပ်ာ္ေမြ႕ သြားေလာက္ေအာင္ ေခ်ာ့တတ္သည့္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည့္ အေၾကာင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်က္ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္မသူ႕ကိုခ်စ္ခဲ့ၾကျပီး ထိုအခ်က္ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္မသူ႕ကိုထားခဲ့ဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္မကေတာ့ သူ႕ကိုဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ဆိုးေအာင္လုပ္ထားထား….ေခါင္းမာစြာပင္ ျပန္မေခ်ာ့တတ္သူျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ကၽြန္မတို႕ ေ၀းခဲ့ၾကေလသည္။ ကၽြန္မဘ၀တြင္ သူမဟုတ္သည့္ အျခားေယာက္်ား တစ္ေယာက္သည္…. အသက္႐ွင္ေနသေ႐ြ႕… ဘယ္ေတာ့မွ႐ွိမလာႏိုင္မွာ အထပ္ထပ္ေသခ်ာေနခဲ့လ်က္ ကၽြန္မသူ႕အနားမွ ထြက္ေျပးခဲ့ေလ၏။



အသံတစ္ခု တိုးညင္းစြာၾကားေနရသည္။ ကၽြန္မ ေမာင့္ႏွင့္နီးႏိုင္သမွ်အနီးဆံုးျဖစ္ေအာင္ တိုးသြားလိုက္သည္။



အရိပ္… ေရ..ေရ



ကၽြန္မသည္…. ခ်စ္သူႏႈတ္ခမ္းမွ ပထမဆံုးၾကားရသည့္ စကားမ်ားကိုဆြံ႕အစြာ….ၾကည့္ေနမိသည္…. သတိတစ္ခု၀င္လာသည္… ကၽြန္မအမည္လား.. နားထဲမွာေတာ့ ေရလို႕ၾကားေနသလိုလို… ဟုတ္တယ္… ေမာင္…ေရငတ္ေနမွာေပါ့…



ကၽြန္မ ဂြမ္းစေလးျဖင့္ ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းကို အသာအယာတို႕ထိမိသည္…. တစ္စက္ခ်င္းက်လာေသာ….ေရစက္ကေလးမ်ားေၾကာင့္ ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကအနည္းငယ္ စိုျပည္လာသလိုခံစားရသည္္။



ေမာင္…



ကၽြန္မ ေမာင့္အနားသို႕ကပ္၍ အသာအယာေခၚလိုက္သည္….



မ်က္ေတာင္ေလးမ်ားသည္… ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ျဖစ္လာသည္….. ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပြင့္လာေသာမ်က္လံုးေလးမ်ားကို ကၽြန္မစိတ္၀င္တစားၾကည့္မိသည္…. ကၽြန္မေမာင့္ကို ဒီေလာက္အေသးစိတ္တစ္ခါမွမၾကည့္ခဲ့ဖူးတာ သတိရမိသြားသည္… ကၽြန္မ ေမာင့္လက္ကို အသာအယာေလးကိုင္ထားလိုက္သည္….



အပိုင္း(၃)



ေမာင္သည္… ကၽြန္မကိုရီေ၀စြာၾကည့္ေနသည္…. ထို႕ေနာက္ သူမ်က္ႏွာသည္ နီျမန္းလာသည္…. မၾကာလိုက္ပါ….

ကၽြန္မတစ္ခါမွမေတြ႕ခဲ့ဖူးပါ….. ေမာင္သည္…. ဘယ္လိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာျဖစ္ျဖစ္ တိက်ေသသပ္ေသာႏႈတ္ခမ္းမ်ား တင္းေစ့စြာျဖင့္ အရာရာကို ခ်ယ္လွယ္သြားႏိုင္ခဲ့ေသာ…. သူလိုခ်င္သည့္အရာကို မ်က္လံုးအၾကည့္တစ္ခ်က္ျဖင့္ပင္ရယူႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္ေနခဲ့သူျဖစ္သည္…. အခုေတာ့… ကၽြန္မမ်က္စိေ႐ွ႕တြင္ မ်က္ရည္၀ဲေနေသာ…. ဆံုး႐ႈံးမႈမ်ားေၾကာင့္ နာက်င္စုတ္ျပတ္သတ္ေနေသာ… ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မလက္ေပၚသို႕ မ်က္ရည္စက္မ်ားက်လာသည္…

ကၽြန္မ အလန္႕တၾကားျဖင့္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္စမ္းလိုက္မိသည္…. ကၽြန္မေကာ… ကၽြန္မလည္းမ်က္ရည္က်ေနတယ္… ဘာေၾကာင့္လဲ…. ေမာင့္ရဲ႕နာက်င္မႈေတြကို ကၽြန္မ မခံစားႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္လား…. ကၽြန္မကိုယ္တိုင္နာက်င္ေနသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့တာလား….



မင္း..ေန…ႏိုင္..လိုက္..တာ..ကြာ…..



ဒါပထမဆံုးေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းေပါ့…..



တစ္ဖက္သို႕ေစာင္းက်သြားေသာ… သူ႕မ်က္ႏွာကို ကၽြန္မလက္အစံုျဖင့္ ျပန္ဆြဲယူလိုက္သည္…. သူသည္… ကေလးတစ္ေယာက္လိုပင္ ေပကတ္ေနခဲ့သည္…. ကၽြန္မေနာက္တစ္ၾကိမ္ သူ႕မ်က္ႏွာကို ျပန္လွည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္မလက္ေတြကို တြန္းဖယ္ပစ္လိုက္ဖို႕ထိ သူအားမ႐ွိခဲ့ဘူးထင္ပါသည္။



ကၽြန္မ သူ႕ လက္အစံုကို ဆြဲယူလိုက္သည္။

ကၽြန္မမွာ အပစ္႐ွိပါတယ္ေမာင္ရယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင့္ကိုတစ္စကၠန္႕မွ မေမ့ခဲ့ဘူးဆိုတာ ယံုပါ။ ဒီေလာက္ထိ မရည္႐ြယ္ခဲ့ဘူး။ ေမာင္ ကၽြန္မကို တစ္ခုခုအပစ္ေပးလိုက္ပါ။ ကၽြန္မ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ေမာင္ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႕။ ကၽြန္မကို ခြင့္မလႊတ္မႈေတြနဲ႕ ထားခဲ့လိုက္ပါ။



အရာအားလံုးက မထင္မွတ္ခဲ့တာေတြပါပဲ။ အတၱၾကီးတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ ေမာင့္ခ်စ္သူျဖစ္မလာသင့္ပါဘူး။ ေမာင္ကိုကၽြန္မခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြထက္ကိုပိုျပီး ေမာင့္ဆီကအခ်စ္ေတြကို လိုခ်င္လာတယ္။ ကၽြန္မဆီေရာက္လာမယ္ဆိုတာကို …. ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႕ ေသဆံုးသြားခ်င္တဲ့ထိ ႐ူးမိုက္ခဲ့တယ္ေမာင္။ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ အေတြးေတြနဲ႕ ခ်စ္သူကိုစြန္႕ပစ္ခဲ့တဲ့သူပါ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သတ္မယ့္ မာနေတြက ေမာင့္ကိုဒီေလာက္ထိခံစားခဲ့ရမယ္လို႕ ကၽြန္မမေတြးမိေလာက္ေအာင္ ေမွာင္မည္းခဲ့သူပါ။



အရိပ္ကို.. ကို.. သိပ္.. ခ်စ္တယ္။



ဒီအခ်ိန္ထိ ဒီစကားကို ျပံဳးျပီးေျပာေနေသးရလား ေမာင္ရယ္။ ကၽြန္မခြင့္မလႊတ္ဖို႕ပဲ ေတာင္းဆိုထားတာပါ။



အပိုင္း(၄)



ေမာင္ ကၽြန္မကိုျပံဳးၾကည့္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီျဖစ္သည္။

ကၽြန္မ…. စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာေနခဲ့သည္။ ကၽြန္မတို႕ အရင္လိုျပန္ခ်စ္မယ့္အေၾကာင္းေတြပါသည္။ ေမာင့္ကို ကေလးဆန္ဆန္ မထားခဲ့ေတာ့ဘူးဆိုသည့္ အေၾကာင္းေတြပါသည္။ ေမာင္ ကၽြန္မ ကိုလြမ္းလို႕ျဖစ္တဲ့ အခ်စ္ဖ်ားေရာဂါကို ကုမည္ဆိုသည့္ အေၾကာင္းေတြပါသည္။ ေမာင္ေနေကာင္းရင္ ကၽြန္မတို႕ အိမ္ကေလးမွာ ျပန္ေနၾကမည္ဆိုသည့္ အေၾကာင္းေတြပါသည္။ ေမာင္ၾကိဴက္တဲ့ အစားတစ္ခုခုလုပ္ေပးမယ္ဆိုသည့္ စကားႏွင့္ အဆံုးသတ္လိုက္သည္။



ေမာင္ျပံဳးေနသည္။

ေမာင္။ ေမးေနတယ္ေလ။ တစ္ခုခုစားလိုက္မွျဖစ္မယ္ ေမာင္ရဲ႕။ ေမာင္ သိပ္အားနည္းေနတယ္ေလ..ေနာ္။

ကၽြန္မ ေမာင့္ေျခေထာက္ေလးေတြကို သတိလက္လြတ္ စမ္းၾကည့္လိုက္သည္။

အို… ေအးစက္ေနလိုက္တာ….

ေမာင္…. ကၽြန္မ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို အလန္႕တၾကားကိုင္လိုက္သည္….

ေမာင္.. မဟုတ္ဘူးေနာ္။

ေမာင္.. ေမာင္ .. ေမာင္

ေမာင္… ဘာကိ္ုျပံဳးေနခဲ့တာလည္း။

နင္ ငါ့လိုပဲခံစားျပီး က်န္ခဲ့ဆိုျပီး က်ိန္စာေတြနဲ႕ထားခဲ့တာလား….. ဘာအဓိပါယ္နဲ႕လဲ…ေမာင္ရယ္… ကၽြန္မတို႕အခု နားလည္မႈေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ဖို႕ ကတိေတြေပးခဲ့ၾကျပီးျပီေလ။

မာနေတြကို သျဂိဳဟ္ပစ္ဖို႕ အားလံုးဆံုးျဖတ္ျပီၤးျပီေလ….

ေမာင္။ ကၽြန္မကိုမထားခဲ့ပါနဲ႕ေမာင္ရယ္။

ေမာင္….



ဆရာ၀န္ကို အေလာတၾကီး ေခၚလိုက္သည္။ ကၽြန္မေျခေထာက္ေတြ ဂနာမျငိမ္ပါ။ ကၽြန္မ ေမာင့္ကုတင္နားေထာင္ အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ျပီး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ ဘုရားစာေတြကိ္ု သတိလက္လြတ္ဆိုေနမိသလား။ ကၽြန္မမသိပါ။ ကၽြန္မ ေမာင့္နားကိုသြားလိုက္သည္။

ေမာင္.. ဆရာ၀န္လာေတာ့မယ္။ ခဏေလးေစာင့္ပါေမာင္ရယ္ေနာ္။ ကၽြန္မကို ေမာင္ ဘယ္ေတာ့မွမထားခဲ့ဘူးေနာ္။ ေမာင္က ကၽြန္မကို အရမ္းခ်စ္တာေလ..။ ေမာင္..



သူအသက္မ႐ွိေတာ့ပါဘူး..။



မဟုတ္ဘူးဆရာ။ သူ မေသပါဘူး။ ျပန္ၾကည့္ေပးပါဦး ဆရာ။ ေမာင္ ကၽြန္မကိုဘယ္ေတာ့မွ ထားခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ ကၽြန္မကို စမ္းသပ္တာေနမွာပါ။ သူက ကၽြန္မကို ဒီလိုပဲေနာက္ေနၾကပါ။



စိတ္ကို ေအးေအးထားပါဗ်ာ။ လူဆိုတာ တစ္ေန႕ေသရမွာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ လူနာကိုေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူေသသြားခဲ့တာ ၾကာပါျပီ။ လုပ္စရာ႐ွိတာကို ဆက္လုပ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကို ျပန္ခြင့္ျပဳပါ။



ေမာင္.. ေသျပီတဲ့။

ေမာင္ဆီက ထြက္ေျပးလာတုန္းက ရင္ထဲမွာ ေမာင္ က ကၽြန္မအနားမွာ အျမဲ႐ွိတယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေလးနဲ႕ အသက္႐ွင္လာတာေလ….

ကၽြန္မအနားက ေမာင္က တကယ္ျပန္ထြက္သြားျပီေပါ့။ ေမာင့္ႏွလံုးခုန္သံေတြ ကၽြန္မၾကားေနရတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲေတာ့ဘူးေမာင္ရယ္ေနာ္။ ကၽြန္မ ေမာင့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။



အရာအားလံုးသည္…. တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနခဲ့သည္….. အခန္းေလးအတြင္းတြင္… ေမွာင္လာလိုက္ လင္းလာလိုက္… ေလေျပညင္းသည္…. တိတ္ဆိတ္စြာတိုက္ခတ္ေနခဲ့သည္…..



ကုတင္ထက္တြင္ ခ်ိဳသာစြာျပံဳးလ်က္ လဲေလ်ာင္းေနခဲ့သည့္ ေယာက္်ား တစ္ေယာက္႐ွိသည္။ သူ႕နံေဘးတြင္….. အလားတူ အဓိပါယ္ေဖာ္ရခက္ေသာ အျပံဳးႏွင့္ မိန္းမတစ္ေယာက္အိပ္စက္ေနသည္။ သူမသည္….ထို ေယာက္်ား၏ လက္ကို မလႊတ္တမ္းတင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ကိုင္ထားသည္…. သူမသည္ ႏွလံုးခုန္သံတစ္ခုကို နားစြင့္ေနသည့္အလား ရင္ဘတ္ေပၚတြင္ ေခါင္းေလးေမွးတင္၍ အိပ္စက္ေနခဲ့သည္….. နာရီသံသည္ ေခ်ာက္ခ်က္ေခ်ာက္ခ်က္ ျမည္ေနသည္….. သံစဥ္မပါေသာ္လည္း သူတို႕အိပ္ေပ်ာ္ၾကသည္….. ဘယ္အခ်ိန္ထိ အိပ္စက္ေနၾကမလဲ… ဘယ္သူမွမသိႏိုင္ပါ…… ဘာအတြက္ေၾကာင့္ အိပ္စက္ေနၾကသည္ကိုလည္း မည္သူမွမသိႏိုင္ခဲ့။ သို႕ေသာ္… သူတို႕သိပ္ခ်စ္ၾကတာပဲဟု အားလံုးယံုၾကည္သြားခဲ့သည္။



အရာအားလံုးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနခဲ့သည္…………. သူတို႕သိပ္ခ်စ္ခဲ့ၾကသလား.. သူတို႕ကိုယ္တိုင္ မသိႏိုင္ေတာ့ပါ။