ငါ မွားခဲ့သလား...
ငါ မမွားခဲ့ဘူးလား....
အၾကိမ္ၾကိမ္ ယမ္းခါးေနေသာ ဦးေခါင္းတစ္ခုသည္ အမွားအမွန္တစ္ခုကို ေဖာ္ညႊန္းေပးမယ့္ ျပယုဂ္တစ္ခုမဟုတ္ခဲ့....

အခ်င္းခ်င္းဆုတ္ေခ်ေနေသာ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ကေလး ဘယ္အရာကိုမွ ႏွစ္သိမ့္မႈမေပးႏိုင္ခဲ့...

ကၽြန္မလိုအပ္ေနေသာအရာသည္လည္းေကာင္း လိုခ်င္ေနခဲ့ေသာ အရာသည္လည္း...

အခ်င္းခ်င္း ခလုတ္တိုက္ေနေသာ ေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းမဟုတ္ခဲ့ ....
ဘယ္လွမ္းရင္ ဘယ္သာျဖစ္ေစလ်က္ ညာလွမ္းရင္ ညာသာျဖစ္ေစခဲ့ေသာ ကၽြန္မေျခေထာက္ေလးမ်ား မျငိမ္သက္ေတာ့ေသာ အခါ....

မ်က္၀န္းကေလးမ်ားသည္ လႈပ္လီလႈပ္လဲ့... ဘယ္အရာကိုအမွန္ဟု.... သူေတြးရန္မခက္ပါ....
သို႕ေသာ္....
အဆိုပါ မျငိမ္သက္ေသာ မ်က္၀န္းေလးမ်ားသည္... အရာအားလံုးကို ယံုစားရန္ (သို႕) ယံုေပးရန္အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့သည္....

မနိမ့္မျမင့္ ပံုမွန္ခုန္ေနေသာ ႏွလံုးသားေလးသည္... ေႏြးေထြးေအးစက္ေနသည္မွာ....

ဘယ္အရာမွ မတားဆီးခ်င္ေသာ ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ား...
ဘယ္အရာကိုမွ မခ်ဳပ္ကိုင္ခ်င္ေသာ ကၽြန္မဦးေႏွာက္မ်ား....
ဘယ္အရာကိုမွ မျငင္းဆန္လိုေသာ ကၽြန္မလက္ကေလးမ်ား...
ဘယ္အရာကိုမွ မေတြေ၀ခ်င္ခဲ့ေသာ ကၽြန္မ ေျခေထာက္ကေလးမ်ား ...

အေျပးမသြားပဲ... ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ ခရီးတစ္ခုလည္းမရွိခဲ့....
သြားပါမ်ား ေျခေထာက္ေညာင္းရတဲ့ အျဖစ္ေတြလည္း.... မရွိခဲ့...

ဘာလို႕ ဒီလိုေတြျဖစ္ခဲ့ရသလဲ....
ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ဒီလိုအျဖစ္ေတြရွိခဲ့ရသလဲ...
ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္လည္း ....
ဘာကိုလိုခ်င္ေနခဲ့တာလည္း...
ငါ ...
ဘာလုပ္ေပးရမလဲ...

ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြရွိရဲ႕နဲ႕ လမ္းေပ်ာက္ေနခဲ့ေသာ ကၽြန္မအျဖစ္မ်ားသည္...

ကၽြန္မေျပာခ်င္ခဲ့ေသာ စကားလံုးမ်ား...
ကၽြန္မေျပာရန္ရည္ရြယ္ခဲ့ေသာ စကားလံုးမ်ား...
ကၽြန္မ မေျပာရက္ခဲ့ေသာ စကားလံုးမ်ား...
ကၽြန္မေျပာမထြက္ခဲ့ေသာ စကားလံုးမ်ား.....
အရာအားလံုးသည္... အေတြးစုတစ္ခုမွ ျဖာထြက္၍ ျပန္႕က်ဲေနခဲ့သည္...
တစ္စစီေကာက္ရန္မလြယ္ခဲ့ေသာ စကားလံုးမ်ားထဲတြင္...
ကၽြန္မႏွလံုးေသြးေၾကာမ်ား စီးဆင္းေနခဲ့သည္....

ကၽြန္မ၏ စစ္မွန္ျခင္းမ်ားကို ခ်ျပရန္... အမွန္တရားမ်ား အတုန္းအရုန္းက်ဆံုးေနခဲ့သည္...
ကၽြန္မ၏ ေမွ်ာ္ခင့္ျခင္းမ်ားကို ခင္းက်င္းျပသရန္... ကၽြန္မအနာဂတ္မ်ား... အိပ္ေမာက်ေနခဲ့သည္....
ကၽြန္မ၏ ခ်စ္ျခင္းတရားမ်ားက္ို ေပါင္းစီးရန္ ကၽြန္မသံေယာဇဥ္မ်ား... ေဖာက္လႊဲေဖာက္ျပန္ျဖစ္ေနခဲ့သည္...

ဤသို႕ျဖင့္...

ယံုၾကည္ျခင္းမ်ားအားလံုးသည္.... မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္၏ အေရာင္ညွိႏႈိင္းမႈကဲ့သို႕....မေသခ်ာျခင္းမ်ား ထုဆစ္ယူၾကသည္...

ဤသို႕ျဖင့္...

အရိပ္မလိုခ်င္ေသာ္လည္း... ေနပူပူတြင္ ေခါက္တုန္႕ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ မေစာင့္ဆိုင္းခ်င္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္မ်ားကား.... အလ်ိုဳလ်ိဳ ေရာက္လာခဲ့ျပန္သည္...

၁)

မဟာပထ၀ီေျမၾကီး....
သင္ကား.... သင့္အတိုင္းေနေလေလာ့....
အရာအားလံုးသည္ကား.... ပံုမွန္အတိုင္း သင့္အား အသံုးျပဳၾကအံ့....

၂)

အျပာေရာင္ကဲ့သို႕ ၾကည္လင္ေနေသာ ေရမ်ားလည္း....
သင္တို႕အတိုင္းသာလွ်င္ သင္တို႕ စီးဆင္းၾကေပေလာ့...
အရာအားလံုးသည္ကား... ပံုမွန္အတိုင္း သင့္အား အသံုးျပဳၾကအံ့....

၃)

အရာအားလံုးကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ႏိုင္ေသာ သစ္ပင္ကေလးမ်ား...
သင္တို႕သည္လည္း သင္တို႕အတိုင္းသာလွ်င္ ရွင္သန္ၾကေပေလာ့...
အရာအားလံုးသည္ကား..... ပံုမွန္အတိုင္း... သင့္အား အသံုးျပဳၾကအံ့.....

အျပာေရာင္မိုးသားကေလးမ်ားကား..... ၾကည္လင္ေတာက္ပေနခဲ့သည္....
ကၽြန္မ အေတြးေလးမ်ားက အျဖဴေရာင္သက္သက္သာ....
အနီရင့္ေရာင္ စိတ္ဓါတ္တစ္ခုကို.... မလိုအပ္ပဲ... ကၽြန္မထုတ္မသံုးခ်င္ခဲ့ေသာအခါ္....
အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္တစ္ခုက.... ကၽြန္မအနီးမွ ေ၀းေ၀းသြားခဲ့သည္........

ကၽြန္မသည္
တခါတရံ မုဆိုးျဖစ္လိုက္.... တခါတရံမက သားေကာင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္....

ထို႕ေနာက္ ...

ကၽြန္မသည္...
တခါတရံတြင္ မွန္တတ္ခဲ့သလို.... တခါတရံမက မွားတတ္ခဲ့ဖူးပါသည္...