တစ္ခါက
ေမာင္ေလးတာ၀န္က်တဲ့ေနရာတစ္ခုကို
လိုက္သြားခဲ့တယ္.....
စိုင္းစိုင္ေမာ္ ဆိုတဲ့သီခ်င္းထဲက ေတာင္ျပာတန္းဆိုတာ စစ္သားေတြနဲ႕ အမွန္တကယ္သက္ဆိုင္မွန္း မသိခဲ့ပါဘူး.... ကိုယ္တိုင္ေနတဲ့ေနရာက ျမိဳ႕လည္ေခါင္ၾကီးမွာ.... တိုက္ေတြ၊ ကားေတြ၊ shopping mall ၾကီးေတြ... ႐ုပ္႐ွင္႐ံုၾကီးေတြ ... ေျပာရရင္မဆံုးေတာ့ ပါဘူးေလ... ရန္ကုန္ရဲ႕အလွဆိုတာ စာခ်ေရးလို႕မွ မကုန္ႏိုင္တာကိုး....
ေမာင္ေလးအသက္က (၂၀)ႏွစ္
ပညာဆိုတာလည္း ကိုယ့္ထက္သူက ပိုတတ္တယ္
ေယာက္်ားတို႕တတ္အပ္တဲ့ ပညာေတြအကုန္သင္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးမွာ ၃ ႏွစ္တတ္ခဲ့တာကိုး...
သားတို႕သင္ရတဲ့ ပညာေတြက ႐ုပ္႐ွင္ထဲကထက္ အဆတစ္ရာပိုပါတယ္ မမရယ္တဲ့....
ကၽြန္မက အပိုေတြလို႕ ေပါ့ေပါ့ေလးေျပာျပခဲ့ပါတယ္....

လမ္းတေလွ်ာက္ သည္းထိတ္ရင္ဖိုဇာတ္လမ္းထက္ ျပကြက္ေတြကပိုလွတယ္... ပတ္ပတ္လည္ေနတဲ့ကားလမ္းေကြ႕ေတြကို ဘယ္ႏွစ္ေကြ႕ငါျဖတ္ေက်ာ္ျပီးျပီလဲလို႕ မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ..... ေတာင္ေတြက ပတ္ပတ္လည္မွာ လက္ညိဳးထိုးမလြဲေတာင္ေတြၾကားကို ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္.... သဘာ၀အလွလို႕ ေျပာလို႕ရေပမယ့္ သဘာ၀က ေခၚသြားရင္လည္း လွလွေလးမေသႏိုင္တာကို ေတြးမိေတာ့ ကၽြန္မေက်ာခ်မ္းသြား မိပါတယ္... စိတ္ထဲမွာ အသက္ ၂၀ အ႐ြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဒီေလာက္ေခါင္ပါးတဲ့ ေနရာမွာအလုပ္လာလုပ္ရတယ္လို႕ ေတြးမိျပီး ကၽြန္မေမာင္ေလးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္.. ကိုယ္ေတြအသက္ ၂၀ ဆိုရင္ အေမ့ရင္ခြင္ထဲ၀င္ျပီး ခၽြဲေနတုန္းကိုး...... သူ႕မွာေတာ့ မိဘနဲ႕လည္း ခြဲေနရေသး....

သားအခု လား႐ႈိးေရာက္ျပီ မမ...။

သင္တန္းႏွစ္ပတ္တက္ျပီးရင္ ...

ေ႐ွ႕တန္းသြားရမလား မသိဘူးတဲ့....

ဒါဟာအမ တစ္ေယာက္ကို စိတ္မပူေအာင္ေျဖသိမ့္ေပးခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးစကားမွန္း မသိခဲ့ပါဘူး.... ဒီအခ်ိန္မွာ ဟုတ္ပါ့မလားေမာင္ေလးရယ္.... တစ္ႏိုင္ငံလံုး ျငိမ္းခ်မ္းေရးရေနတာ ... နင္တို႕ကဘယ္ေနရာသြားတိုက္မွာ တုန္းလို႕ စခဲ့ပါေသးတယ္....

လား႐ႈိးျမိဳ႕မွ ၾကိဳဆိုပါ၏.....

ေအာ္... လား႐ႈိးျမိဳ႕ေရာက္ျပီဆိုေတာ့ ေမာင္ေလးတို႕ေနရာနဲ႕ မေ၀းေတာ့ဘူးေပါ့... ဆိုျပီး ကားေပၚကဆင္းဆင္းျခင္း ကားတစ္စီးငွားလိုက္ပါတယ္... ကၽြန္မ သိႏၷီ ျမိဳ႕ကိုသြားခ်င္လို႕ပါ႐ွင္... ႏွစ္ေသာင္းခြဲပါ... အင္း ကၽြန္မတက္ျပီးလိုက္သြားလိုက္ပါတယ္.... လား႐ိႈးနဲ႕ သိပ္မေ၀းဘူးဆိုတဲ့ ျမိဳ႕ကို တစ္နာရီခြဲေလာက္ ကားစီးရပါတယ္...။

သူတို႕ျမိဳ႕ေလးေရာက္ေတာ့ သဘာ၀က်တဲ့႐ွမ္းတိုင္းရင္းသားေတြကို ေတြ႕ရပါတယ္... သူတို႕ရဲ႕ တပ္ေလးကမိသားစု ေတြကလည္း ေႏြးေထြးစြာၾကိဳဆိုခဲ့ၾက... ကၽြန္မမွာသာ ဆို႕နင့္စရာအေၾကာင္းအရာမ႐ွိခဲ့ရင္ ဒီလိုၾကိဳဆိုမႈေတြက အင္မတန္၀မ္းေျမာက္စရာေတြပါပဲ.... ခုေတာ့ ကၽြန္မက ႏႈတ္ခမ္းမွာျပံဳးျပီး ႏွလံုးသားက အက္ကြဲမႈေတြနဲ႕.... တစ္စံုတစ္ရာက တို႕ထိလိုက္ရင္ ကြဲေက်ပ်က္စီးဖို႕ တာစူေနျပီေလ.....

ေမာင္ေလးအေၾကာင္းေတြေျပာျပတဲ့ ဗိုလ္ၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားေတြကို ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လို နားေထာင္ခဲ့ရတယ္... သူက ဒီတပ္ကို တစ္ညပဲေနသြားရတာဗ်... သူတို႕အဖြဲ႕လား႐ႈိးတပ္ကေန ဒီညေရာက္မနက္ျဖန္ထြက္ရတာပဲေလ... ကၽြန္ေတာ္က ဆက္သြယ္ေရးစက္သြားေပးေတာ့ သူတို႕အဖြဲ႕နဲ႕ေတြ႕ခဲ့ရေသးတယ္... ဒီေကာင္ေတြအကုန္လံုး သင္တန္းတက္ခဲ့ေတာ့ ပိုက္ဆံေတြျပတ္ေနၾကျပီဗ်... ခ်ဥ္ေပါင္႐ြက္ကို ေလွာ္စားေနက်လို႕ ကၽြန္ေတာ့္မွာပါတာ အကုန္ေပးခဲ့ရတယ္... သူတို႕ကိုေျပာျပခဲ့ေသးတယ္.... ဒီေကာင္ေတြက ကေလးေတြဆိုေတာ့ ဒီလိုအေတြ႕အၾကံဳအစစ္ကို မေတြ႕ဖူးေသးဘူးေလ.... သတိ႐ွိဖို႕မွာခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညီအတြက္ တကယ္ယူၾကံဳးမရျဖစ္ရပါတယ္....

အိမ္မွာ .... အငယ္ဆံုးမို႕ ထမင္းေတာင္ခူးမစားရတဲ့ေကာင္က.... ခ်ဥ္ေပါင္႐ြက္ေလွာ္စားေနရတယ္ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ... ကၽြန္မဘာမွစားခ်င္စိတ္မ႐ွိေတာ့တာ လြန္မလား... ကၽြန္မ ထမင္းတစ္လုပ္စားတိုင္း ခ်ဥ္ေပါင္႐ြက္ေလွာ္စားေနၾကတယ္ ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းကို... မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး....

သူတာ၀န္က်တဲ့ျမိဳ႕ေလးမွာ ေလးရက္ေလာက္ေနခဲ့ပါတယ္...

သူတစ္ညပဲေနဖူးတဲ့ ေနရာေလးမွာ ကၽြန္မ ၄ ရက္ေလာက္ေနခဲ့တာ

သူသိရင္ေက်နပ္မွာပါေလ....

ကၽြန္မက သူတာ၀န္က်တဲ့ ျမိဳ႕ေလးမွာ

သူနဲ႕တူတူ လိုက္ေနမယ္လို႕ ေျပာခဲ့ဖူးတာကိုး....

မနက္မိုးလင္းလင္းမွာ ေတာင္ပတ္ပတ္လည္ကို ၾကည့္လိုက္တာနဲ႕ စိတ္ရဲ႕ေအးခ်မ္းမႈတစ္ခုကိုေတာ့ ေတြ႕ရပါတယ္... ခက္တာက ဒီလိုႏိုင္ငံ့တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြမွာ လွ်ပ္စစ္မီးမ႐ွိတာကိုပါ.... ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းဘူး.... သူတို႕တပ္မွာ႐ွိတဲ့ တပ္ရင္းမွဴးမိန္းမေတြ ၊ က်န္တဲ့အရာ႐ွိေတြရဲ႕မိန္းမေတြ.. အျခားအဆင့္ဆင့္ေတြရဲ႕ မိန္းမေတြအကုန္လံုးဟာ ေခတ္ပညာတတ္အမ်ိဳးသမီးေတြျဖစ္တယ္... ဒါေပမယ့္ဒီလိုေတာၾကံဳအံုၾကားမွာ သူတို႕ခင္ပြန္းေတြအတြက္ ဆုေတာင္းေမတၱာသံေတြ နဲ႕ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ညေပါင္းမ်ားစြာကို မလွမပေက်ာ္ျဖတ္ေနၾကတယ္... ဘယ္လိုသတၱိေတြနဲ႕လည္းလို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ ၀ဋ္ေၾကြးေတြေပါ့တဲ့ ဆုပ္လည္းစူး စားလည္း႐ူးဆိုတာ အမတို႕ကိုေျပာတာေပါ့... လို႕ရီေ၀ေ၀အျပံဳးေတြနဲ႕ ေျဖသိမ့္ခဲ့ၾကတယ္....

ဘာအတြက္ေၾကာင့္လဲ...

ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ဒီလိုေတြျဖစ္ေနရတာလဲ...

ကၽြန္မတို႕မသိႏိုင္တဲ့ အရာေပါင္းမ်ားစြာ

သူတို႕ေတြမွာ ခံစားဖူးၾကတယ္...

ဘယ္သူမွမလုပ္ခ်င္ၾကပါဘူးတဲ့....

ဒီလိုခံစားခ်က္က အမတို႕တင္မဟုတ္ဘူး သူတို႕မွာလည္း႐ွိၾကမွာပါပဲ.... နားလည္ေပးႏိုင္ပါတယ္ ... တစ္ႏိုင္ငံလံုး ေအးခ်မ္းဖို႕ပဲ ေန႕တိုင္းဆုေတာင္းေနရတာပါပဲ.....

ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းစြာနဲ႕ ျပန္လာခဲ့တယ္.... ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ျမင္ေနရတာက လွ်ပ္စစ္မီးမ႐ွိတဲ့ျမိဳ႕ေတြ.... တစ္တပ္လံုးမွာ႐ွိတဲ့ ကေလးေတြက တီဗြီၾကည့္ႏိုင္ဖို႕ တပ္တြင္းသက္သာဆိုင္ကို ေျပးၾကရတာေတြ.... သတင္းစာ ၊ ဂ်ာနယ္ဖတ္ဖို႕ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေစာင့္ရတာေတြ... ပိုက္ဆံ႐ွိျပီးစားစရာဆိုင္မ႐ွိတာေတြ....

တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဘုရားစင္ေ႐ွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ျပီး ၀တ္ျပဳေနသံေတြ.........

သူတို႕ရဲ႕ ႐ိုးသားတဲ့မ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႕ ဘာမွမသိမႈေတြ....... ဘာမွမသိမႈေတြ.......

ကၽြန္မ မေမ့ႏိုင္ေတာ့တာ မဆန္းပါဘူး.... ဒီလိုျမိဳ႕ေလးေပါင္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနမလဲ.....

စိတ္ကူးေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခြင့္ရခဲ့ရင္.....

အားလံုးေအးခ်မ္းပါေစေလ...... ဆုေတာင္းေပး႐ံုကလြဲရင္..... ကၽြန္မ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ..... ?

စာဖတ္သူေတြလညး္.။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။ ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ......?

********************************************************************

အားလံုးခ်မ္းျမ့ၾကပါေစ႐ွင္။

ကသစ္ႏြယ္