႐ြက္၀ါေျခာက္ေလးေတြ လြင့္လာတယ္... ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး.. ကၽြန္မေရတြက္မိတယ္.... တစ္႐ြက္ ႏွစ္႐ြက္.... သစ္႐ြက္ေျခာက္ေပါင္းမ်ားစြာ... ကၽြန္မေျခရင္းမွာ ပံုေနတယ္... ကၽြန္မ ဘာမွမလုပ္ပဲ ခင္းအိပ္လိုက္တယ္.....

အခ်ိန္တိုင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး.... ဒါေပမယ့္ သတိရတိုင္း၊ စိတ္ေတြေထြျပားလာတိုင္း၊ ေမေမ့ကိုအလြန္အမင္းသတိရတိုင္း၊ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႕မ႐ွိတဲ့ အခါတိုင္း ကၽြန္မဒီသစ္ပင္ၾကီးကိုပဲ အေဖာ္လာလုပ္ေနမိတယ္... စိတ္ထဲမွာ ကၽြန္မနဲ႕သူနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးခင္မင္ခဲ့တာၾကာပါျပီ...

သစ္ပင္ၾကီးစိမ္းလန္းစိုေျပေနရင္ ကၽြန္မကေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးေနခဲ့ျပီး... သစ္ပင္ၾကီးအ႐ြက္ေတြေျခာက္ေသြ႕ေနျပန္လည္း ကၽြန္မဒါအလွတမ်ိဳးပါလို႕ အားေပးခဲ့ဖူးတယ္.... တျဖည္းျဖည္းအ႐ြက္ေျခာက္ေလးေတြပံုလာရင္ေတာ့ ကၽြန္မက အသစ္ေတြအတြက္ အေဟာင္းေတြေၾကြေပးရတာ ထံုးစံပဲေလလို႕ ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့ဖူးတယ္.... တခါတခါသူက ေလေျပညွင္းေလးတိုက္ျပီး ကၽြန္မကိုေခ်ာ့ျမဴေပးခဲ့သလို၊ တခါတခါ မလႈပ္မ႐ွက္ဆႏၵျပ စိတ္ေကာက္ခဲ့ဖူးတယ္... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကေတာ့ သူ႕ဆီကိုပံုမွန္ေရာက္သြားျမဲ....

ကၽြန္မစိတ္ကူးေတြ၊ ကၽြန္မအနာဂတ္ေတြ၊ ကၽြန္မအတိတ္ေတြကို သူကေကာင္းေကာင္းသိသူတစ္ေယာက္ပါ... ဒါေပမယ့္ သူကသစၥာ႐ွိသူတစ္ေယာက္မွန္း ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းသိတယ္... ကၽြန္မေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြကို သူ႕အျမစ္ေတြမွာပဲ သိမ္းထားတတ္လို႕ပါ.... ရည္႐ြယ္ခ်က္တစ္ခုတြက္လုပ္ခဲ့တာမဟုတ္ေတာ့ .. သူနဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ ဆက္ဆံမႈၾကီးက အေျပာင္းအလဲမ႐ွိခဲ့ဘူး.... ဒီသစ္ပင္ၾကီး ဘယ္အခ်ိန္ကစတင္ေမြးဖြားလာမွန္းေတာ့ ကၽြန္မမသိ... ကၽြန္မမွာေငြေၾကးဘယ္ေလာက္႐ွိမွန္း သူမသိ၊ ကၽြန္မတို႕႐ိုးသားစြာ သိကၽြမ္းခဲ့ၾကတာေတာ့ ေသခ်ာသည္....

ေျခလွမ္းေတြမွန္မွန္လွမ္းလာမိသည္.... ကၽြန္မစိတ္ေတြယိုင္လဲလာမွန္းသိလို႕လားေတာ့မသိ... သစ္ပင္ၾကီးက တ႐ွဲ႐ွဲျမည္ေအာင္ကို ေလျပင္းမ်ားတိုက္၍ ကၽြန္မကိုၾကိဳဆိုေနေလသည္.... ကၽြန္မသူ႕ကိုေဆြးေျမ့စြာၾကည့္လိုက္သည္... ေရေရရာရာမ႐ွိေသာစကားေတြကို သူလည္းနားေထာင္ေပးေနသည္.. ကၽြန္မတိတ္ဆိတ္သြားေသာအခါ သူလည္းတိတ္ဆိတ္၍ ကၽြန္မငိုေၾကြးေသာအခါ သူလည္းငိုေၾကြးေနမလားမသိ.. ကၽြန္မသူ႕ကိုႏႈတ္ဆက္ျခင္းမွန္း သူသိခဲ့ရင္ ကၽြန္မကိုဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ႏႈတ္ဆက္မလဲ....

သစ္ပင္တစ္ပင္နဲ႕ စကားေျပာတတ္တဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ကို စိတ္မႏွံ႕သူလို႕သူတို႕ယူဆခဲ့.... သစ္တစ္ပင္နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပတ္သက္မႈ၊ ခံစားမႈကို အားေပးလိုက္တာက အ႐ူးဆိုတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႕... ကၽြန္မခပ္ျပင္းျပင္း ငို႐ႈိက္လိုက္တယ္။. ခုခ်ိန္သူတို႕ ကၽြန္မကိုလိုက္လံ႐ွာေဖြေနၾကလိမ့္မယ္... အ႐ူးမဒုကၡေပးျပန္ျပီဆိုတာေတြနဲ႕ ဆဲဆိုေနၾကလိမ့္မယ္... သစ္ပင္တစ္ပင္ရဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈ၊ နားလည္မႈ၊ စာနာမႈ၊ ထပ္တူခံစားမႈ၊ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ဒါေတြကိုသူတို႕ မခံစားဖူး...

ကၽြန္မသည္ ငိုရတာေမာပန္းလြန္းလို႕.... သစ္ပင္ၾကီးကိုမွီ၍ ..................

ဘာမွမၾကားေတာ့... ဘာမွမသိေတာ့..... ကၽြန္မအိပ္ေပ်ာ္သြားသလို...

တစံုတေယာက္က ကၽြန္မကိုလာႏႈိးသည္.... လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့... ေမေမ... ကၽြန္မက ေမေမ့ကိုေတြ႕ခဲ့လွ်င္ အငမ္းမရေခၚျပီး ေျပးဖက္လိုက္မယ္လို႕ေတြးခဲ့ဖူးတယ္... ခု ကၽြန္မ ေမေမ့ကိုျပန္ေတြ႕ေတာ့... ကၽြန္မေငးျပီးပဲ ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။... ကၽြန္မမွာ ေျခေတြလက္ေတြ... လႈပ္႐ွက္ခ်င္တဲ့ စိတ္မ႐ွိ.... ခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို သယ္ခ်င္စိတ္မ႐ွိ... ကၽြန္မ တစ္ေနရာရာကထြက္သြားခ်င္စိတ္မ႐ွိ... ေနရာမွာေနလိုစိတ္လဲမ႐ွိ... ဘာမွလုပ္ခ်င္စိတ္မ႐ွိ... ေမေမက သမီးေလးေနမေကာင္းဘူးလားတဲ့.... ကၽြန္မ ေမေမ့ကိုၾကည့္ျပီး မ်က္ရည္ေတြက်လာမိတယ္... ေမေမက ကၽြန္မကိုမေထြးေပြ႕ပါဘူး... ဒါေပမယ့္သူ႕ကိုၾကည့္ရတာ သိပ္ေအးခ်မ္းေနတယ္... ကၽြန္မက ေမ့ေမ့တည္ျငိမ္မႈကိုၾကည့္ျပီး.... စိတ္ေတြက ေစာေစာကေလာက္မေထြျပားေတာ့ပါဘူး.... ေမေမ... အားလံုးက သမီးကိုအ႐ူးလို႕ေျပာကုန္ၾကျပီ...

သမီးရယ္.. စိတ္မပူပါနဲ႕.... လူဆိုတာ တစ္ေယာက္တည္းေနရင္ အ႐ူးျဖစ္ၾကတာပါပဲ.... အားလံုးနဲ႕ ထပ္တူၾကေအာင္ေနေတာ့.... လူ႕အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တာေပါ့... တကယ္ေတာ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းဆိုတာလည္း လူေတြသတ္မွတ္လို႕ပါ.... အ႐ူးေတြသတ္မွတ္ရင္ အ႐ူးအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တာေပါ့.... အဓိကက စကားေတြမဟုတ္ဘူး သမီး... လုပ္ေဆာင္ခ်က္ပါ.... သမီးလုပ္ခဲ့တဲ့အလုပ္ေတြကို သမီးျပန္စမ္းစစ္.... အဲဒီအေပၚမွာ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခု ေတြ႕လိမ့္မယ္.... ဒီေတာ့ သတ္မွတ္ခ်က္ကို သံုးသပ္ပါ... ရလာဒ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါ.... ေမေမ့သမီးေလး ခ်မ္းေျမ့တတ္လာပါလိမ့္မယ္....

ကၽြန္မ ေမေမ့စကားေတြကို အေသအခ်ာ နားေထာင္ေနလိုက္သည္... ျပီးေတာ့ တစ္ခုျခင္းအလြတ္ရေအာင္ကို က်က္လိုက္သည္.... ျပီးေတာ့ ျပန္ေတြးေနလိုက္သည္.... ေမေမက ကၽြန္မကိုတစ္ခ်က္ျပံဳးၾကည့္ျပီး ထြက္သြားသည္... ကၽြန္မ ေအာ္မေခၚမိပါ..... ကၽြန္မ မတားဆီးမိပါ...

ဆက္ခနဲနာက်င္သြားသည္.... ေအးခနဲျဖစ္သြားေသာမ်က္ႏွာသည္... ေအးခဲျပီးမြန္းက်ပ္သြားသည္.....

အားးးးးးးးးးးးးးးး

ကၽြန္မေၾကာက္လန္႕တၾကားေအာ္လိုက္သည္...

ဟဲ့...အ႐ူးမ... အားတိုင္းဒီသစ္ပင္ကိုလာလိုက္.... သစ္ပင္နဲ႕ပဲစကားေျပာတတ္တဲ့.. အ႐ူးမ.... အခုထစမ္း... အားလံုးေခၚလိုက္...တခါတည္းပို႕မွျဖစ္မယ္... နင္တို႕ေန႕ေ႐ြ႕လိုက္ ညေ႐ြ႕လိုက္နဲ႕ အလုပ္႐ႈပ္တယ္.....

ကၽြန္မ.... မ႐ုန္းပါ....မေအာ္ပါ... ေၾကာက္လန္႕မႈမ႐ွိပါ.... သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုေနာက္မွာ ယိုင္လဲမသြားပါ... လုပ္ေဆာင္ခ်က္တစ္ခုကို ျပရမယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ပါသည္....

ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္မ သစ္ပင္ၾကီးကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္.... ေစာေစာကေလာက္ မေမာပန္းပါ... ကၽြန္မ ၌ ေမေမေျပာခဲ့ေသာ စကားေပါင္းမ်ားစြာ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ျပီးျဖစ္ပါသည္...

ငါတို႕ျပန္ေတြ႕ၾကရမွာပါေလ....

**********************************************************************

စာဖတ္သူမ်ားခ်မ္းေျမ့ႏိုင္ၾကပါေစ....

ကသစ္ႏြယ္