ဘာမွမထူးျခားခဲ့တဲ့... လြန္ခဲ့တဲ့ (၇)ႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္မေခါင္းငိုက္စိုက္ပါေအာင္ က်က္ခဲ့ရတဲ့ စာၾကည့္စားပြဲေလးက နဂိုအတိုင္းပါပဲ.... စာအုပ္ေလးေတြထက္မွာ ဖုန္ေလးတစ္ခ်ိဳႈ႕ တင္ေနတာ၊ စားပြဲအေရာင္ေလး အနည္းငယ္ညစ္ေထးေထး ျဖစ္ေနတာကလြဲရင္ အရာအားလံုး မေျပာင္းလဲခဲ့ပါဘူး....

လြန္ခဲ့တဲ့ (၇) ႏွစ္က ႏုပ်ိဳမႈမ်ိဳးေတြ...

လြန္ခဲ့တဲ့ (၇) ႏွစ္က ကိုယ္ထင္တာကိုယ္လုပ္ခဲ့မႈမ်ိဳးေတြ....

လြန္ခဲ့တဲ့ (၇) ႏွစ္က ႐ိုးသားမႈမ်ိဳးေတြ

လြန္ခဲ့တဲ့ (၇) ႏွစ္က ေခါင္းမာမႈမ်ိဳးေတြ....

လြန္ခဲ့တဲ့ (၇) ႏွစ္က လို လတ္ဆတ္ေနတဲ့ ခပ္ေစာင္ေစာင္ အေတြးမ်ိဳးေတြ....

စားပြဲေလးလိုပဲ ညစ္ေထြး သြားတယ္ဆိုရင္ ယံုၾကပါ့မလား.... စာအုပ္ကေလးေတြမွာ ကပ္ေနတဲ့ဖံုေတြလိုပဲ ကၽြန္မအေတြးေတြ မသန္႕စင္ေတာ့တာ အမွန္ပါ။ လူေတြနဲ႕ (၇)ႏွစ္စာေပါင္းသင္းမႈမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ႏုပ်ိဳမႈေတြက ရင့္က်က္မႈေတြ ေျပာင္းလာတယ္။ ကိုယ္ထင္တာကိုယ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အရာရာအတြက္ စိတ္ေလ်ာ့သည္းခံတတ္လာတယ္... ႐ိုးသားမႈေတြေနရာမွာ တခါတရံ လိုအပ္ရင္ ဟန္ေဆာင္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိေတြ၀င္လာတယ္.... အရင္က ေခါင္းမာမႈေတြေနရာမွာ ညႈိႏႈိင္းေဆြးေႏြးမႈဆိုတာ ဘ၀ရဲ႕ တက္လမ္းတစ္ခုလို႕ ျမင္တတ္လာတယ္... လတ္ဆတ္ေနတဲ့ ခပ္ေစာင္ေစာင္ အေတြးေတြထက္ ဘယ္အရာကိုမဆို နည္းလမ္းတက်ျဖစ္ေအာင္ တည္ျငိမ္စြာဆံုးျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ အရာေတြ အစားထိုး၀င္ေရာက္လာတယ္.....မေျပာင္းလဲတဲ့အရာေလးကေတာ့ ကၽြန္မဆိုတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္.. စားပြဲတစ္လံုးလို ဒီကမၻာေျမၾကီးရဲ႕ တစ္ေနရာေလးမွာပါပဲ ႐ွိေနေသးတယ္ဆိုတာပါပဲ......................။

2004

2005

2006

2007

2008 ဆိုတဲ့နံပါတ္ေလးေတြနဲ႕ အျပာေရာင္မ်က္ႏွာဖံုး စာမ်က္ႏွာနဲ႕ ဒိုင္ယာရီေလးေတြကို ကၽြန္မတို႕ထိမိတယ္.. ကိုင္ၾကည့္မိလိုက္တယ္.... ကၽြန္မကိုေမွ်ာ္လင့္ျခင္းတစ္စံုနဲ႕ စာအုပ္ကေလးေတြကၾကည့္တယ္... ကၽြန္မကို သူတို႕ဆီ ျပန္လာဖို႕ေခၚေနၾကသလား.... မလာပါနဲ႕လို႕ပဲ ေျပာေနၾကသလား... ဒါဆို လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္က ဒိုင္ယာရီေလးေပၚမွာ ငိုေၾကြးခဲ့တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို သူတို႕ေမ့ေနျပီလား... မေမ့ေသးဘူးလား....

ဒီစာမ်က္ႏွာေတြမွာေပါ့....

ကၽြန္မလုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြ႐ွိတယ္...

ကၽြန္မရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ႐ွိတယ္....

ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြ႐ွိတယ္....

ကၽြန္မ မိသားစုေတြ႐ွိတယ္....

ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ႐ွိတယ္....

ကၽြန္မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ထဲက မွတ္သားစရာေတြ႐ွိတယ္....

ကၽြန္မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း.. ေတာင့္တျခင္း...လိုအပ္ျခင္းေတြကို ... အမွန္အတိုင္းသိခြင့္ရတဲ့ သူဟာ ကၽြန္မဒိုင္ယာရီေလးေတြပဲျဖစ္တယ္....

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕က.... ကၽြန္မဘ၀ေတြကို.... ကၽြန္မစာအုပ္ေလးေတြမွာ ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိႏိုင္တယ္.....

5.2.2008 ခုနစ္ မနက္ (၉) နာရီ ၄၅ မိနစ္......

ကၽြန္မဒိုင္ယာရီေတြ စုတ္ျပတ္သတ္သြားေစတဲ့ ေန႔စြဲေလးတစ္ခုပဲျဖစ္တယ္..... ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို ကၽြန္မမွတ္ထားခ်င္သလို ကၽြန္မ မမွတ္ထားခ်င္တာလည္း အမွန္ပဲျဖစ္တယ္....

တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြၾကားမွာ မြန္းက်ပ္ပိတ္ေလွာင္ေနတဲ့ အေတြးေတြနဲ႕ မ်က္ရည္ခပ္၀ါး၀ါးၾကားက မွတ္တမ္းေလးတစ္ခုဟာ သူေသဆံုးသြားျပီဆိုတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခု ျဖစ္လာႏိုင္မွာပါ.....

ဒီလိုမွတ္တမ္းေတြ စကားလံုးေတြ အမွန္တကယ္ေသဆံုးသြားပါျပီဆိုတဲ့ စကားလံုးတစ္ခ်ိဳ႕က လူတစ္ေယာက္ေလာကၾကီးထဲက ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီဆိုတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္.....

အမွန္တရားဆိုတာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုၾကားမွာ အကဲျဖတ္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ အမွန္တရားအတြက္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ကၽြန္မျဖတ္ေက်ာ္ရဦးမွာပါလိမ့္.......

2008 ခုနစ္ရဲ႕ ရက္စြဲတစ္ခုေနာက္မွာ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေတြ ေပ်ာက္႐ွသြားခဲ့တယ္.... ကၽြန္မေန႕တိုင္းေတြ႕ထိခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ မွတ္တမ္းေလးဟာ ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္.... ရက္စြဲတစ္ခုရဲ႕ မွတ္တမ္းတစ္ခုၾကားမွာ ကၽြန္မဒိုင္ယာရီေတြ ေန႕စဥ္ရက္စက္ ငိုေၾကြးခဲ့ရတယ္... ေလာကၾကီးရဲ႕ ေနရာတစ္ခုမွာ ကၽြန္မဆိုတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအထိ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ေၾကာင္း ကၽြန္မဒိုင္ယာရီေတြက သက္ေသတည္တယ္....

ဒါဆိုကၽြန္မ အမွန္တကယ္ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တာလား......

ကၽြန္မ ဖြင့္မၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးကို ကၽြန္မေနရာတက် ျပန္ခ်ထားခဲ့လိုက္တယ္.... ေက်ာခိုင္းတယ္လို႕ေျပာလို႕ရေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲ႕ခဲ့ဘူးလည္းေျပာလို႕ရတယ္....

ကၽြန္မရဲ႕ဒိုင္ယာရီေလးက ကၽြန္မနဲ႕အတူပါမလာပဲ ကၽြန္မအနားမွာ အျမဲတမ္း႐ွိေနခဲ့တယ္....

အျပာေရာင္မ်က္ႏွာဖံုးထဲက အစိမ္းေရာင္စကားလံုးေတြၾကားမွာ အနီေရာင္မွင္ေတြ စြန္းေနတယ္....

ခပ္၀ါး၀ါးေတြ႕ရတဲ့ စာလံုးေလးေတြက ကၽြန္မငိုေၾကြးခဲ့တာကို မေမ့ဘူးလို႕ အခ်င္းခ်င္းလွမ္းေျပာၾကတယ္....

ဘ၀မွာ မွတ္တမ္းတစ္ခု႐ွိရံုနဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမိုင္းကို တူးေဖာ္ေကာင္းတူးေဖာ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္....

တူးေဖာ္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းေနာက္ကို ခံစားဖို႕ေတာ့ ဘယ္သူမွမတတ္ႏိုင္တဲ့အရာေလးပဲျဖစ္တယ္....

အသက္ (၂၃) ႏွစ္အ႐ြယ္မိန္းမတစ္ေယာက္မွာ........

ဘာမွမထူးျခားတဲ့ အေတြး အျမင္ အသိ ေတြ႐ွိတယ္....

ဘာမွမထူးျခားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ႐ွိတယ္....

ဘာ

မွ

ကို

မ

ထူး

ျခား

ခဲ့

ပါဘူးကြယ္.............................................................................................................။

ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္.... 5.2.2008 မနက္ (၉)နာရီ (၄၅)မိနစ္...... ဒိုင္ယာရီေလး ငိုေၾကြး....

အမွန္တကယ္ ဟုတ္မဟုတ္မသိဘူး.... သူမေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္.....

ဒိုင္ယာရီေလးကဆိုတယ္....

သူမ...

မေပ်ာက္ကြယ္ပါဘူးတဲ့............

ဒိုင္ယာရီေလးထဲက မွတ္တမ္းေလးေတြကေျပာတယ္....

သူမ....

ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါျပီတဲ့............